M. Franczak - Sonatina "Trzy chwile"

Zapytano mnie: „O czym jest Sonatina „Trzy chwile”? O czym…? Oczywiście dźwięki mają taką moc, że można nimi opowiedzieć każdą historię, ale czy trzeba zawsze chować się za programem? Muzyka ma przecież swój własny „program”, na który składają się między innymi: budowa formalna, melodyka, harmonia, faktura, styl i wiele innych elementów, w których zawarta jest istota muzyki. Więc? W aspekcie tak rozumianego „programu” Sonatina „Trzy chwile” op. 30 składa się z trzech części: „Poranka”, który ma budowę allegra sonatowego ukazującego „rywalizację” dwóch kontrastujących tematów, „Popołudnia” - lirycznej opowieść z synkopowaną rytmiką oraz „Wieczoru”, w którym nokturnowe arpeggia wymieniają się z grupami akordowymi o tanecznym charakterze. Poszczególne części utworu mają zróżnicowaną fakturę i różne tonacje, jednak na pierwszy plan  wysuwa się melodyka i prowadzi główną akcję muzyczną. W utworze występują różne rodzaje artykulacji i techniki gitarowej, służące podkreśleniu wyrazu muzycznego.   Sonatina jest przystępna pod względem poziomu technicznego, a mając tak urozmaicony „program”, może być atrakcyjna dla gitarzystów poszukujących nowego repertuaru.  Gdyby jednak ktoś koniecznie chciał poznać pozamuzyczny program Sonatiny, to powinien sobie wyobrazić kogoś, kto ma kilkanaście lat i po raz pierwszy się zakochuje! „Trzy chwile” pokazują porównywalny ładunek emocjonalny i energetyczny, towarzyszący młodemu człowiekowi w jego pierwszym, wielkim uczuciu… O tym jest Sonatina.

  
Mirosław Franczak